KASIMIN HÜZÜN TAKVİMİ…

Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Zeki Baştürk makalesinde;

Bir ayda kaç şairin yüreği sustu, kaç şiir öksüz kaldı…

Kasım… Sonbaharın son ayı. Ağaçların yapraklarını birer birer toprağa bıraktığı, doğanın sessizliğe büründüğü, hüznün yüreğimize biraz daha fazla dokunduğu ay…

Sanki yalnızca doğa değil, edebiyatımız da Kasım ayında bir yaprak dökümü yaşıyor. Türk şiirinin birbirinden değerli ustaları, farklı yıllarda, bu ayda aramızdan ayrılarak sonsuzluğa yürüdüler.

1 Kasım 1958’de Yahya Kemal Beyatlı’yı kaybettik. İstanbul’un güzelliklerini, tarihin derinliklerini ve geçmişin ihtişamını şiirlerine taşıyan büyük şair… “Sessiz Gemi”, “Rindlerin Akşamı” ve “Akıncılar” şiirleriyle edebiyatımızda silinmez izler bıraktı.

4 Kasım 1984’te Ümit Yaşar Oğuzcan’a veda ettik. Aşkı, ayrılığı, yalnızlığı ve insanın iç dünyasındaki fırtınaları dizelerine taşıyan şairimiz… “Bir Gün Anlarsın”, “Beni Unutma” ve “Aşkımız” gibi şiirleriyle gönüllerde yaşamaya devam ediyor.

Aynı gün, 4 Kasım 2015’te Gülten Akın’ı yitirdik. Kadınların, emekçilerin, Anadolu insanının sesini şiire taşıyan güçlü bir kalemdi. “Ah, Kimselerin Vakti Yok” dizeleriyle hafızalara kazındı. Onun şiirlerinde insan, toplum, umut ve yaşam iç içeydi.

8 Kasım 1973’te Faruk Nafiz Çamlıbel aramızdan ayrıldı. Beş Hececiler’in önemli temsilcilerinden olan şair, Anadolu’yu, memleket sevgisini ve insan manzaralarını şiirleştirdi. “Han Duvarları”, “Çoban Çeşmesi” ve “Sanat” unutulmaz eserleri arasında yer aldı.

14 Kasım 1950’de Orhan Veli Kanık’ı henüz 36 yaşındayken kaybettik. Garip akımının öncülerindendi. Şiiri kalıplardan kurtardı, sokağın dilini, sıradan insanın yaşamını şiire taşıdı. “İstanbul’u Dinliyorum”, “Anlatamıyorum”, “Bedava” ve “Kitabe-i Seng-i Mezar” onun şiir dünyasının önemli örnekleridir.

16 Kasım 2021’de Sezai Karakoç’a veda ettik. Şair, düşünür ve yazar kimliğiyle edebiyatımızda kendine özgü bir yer edindi. “Mona Roza” şiiri, “Hızırla Kırk Saat” ve “Körfez” eserleriyle tanındı. Şiirlerinde aşkı, inancı, medeniyeti ve diriliş düşüncesini işledi.

17 Kasım 1982’de Suat Taşer’i yitirdik. Şair, yazar, çevirmen ve tiyatro insanı olarak kültür yaşamımıza katkıda bulundu.

19 Kasım 1981’de Enver Gökçe aramızdan ayrıldı. Toplumcu gerçekçi şiirin önemli temsilcilerindendi. Emekçilerin, yoksulların, ezilenlerin ve halkın sesi oldu. “Dost Dost İlle Kavga” adlı kitabı şiir dünyamızda önemli bir yere sahiptir.

28 Kasım 2002’de Melih Cevdet Anday’a veda ettik. Orhan Veli ve Oktay Rifat’la birlikte Garip akımını başlatan üç büyük şairden biriydi. Şiirinde sürekli yeniyi aradı; düşünceyi, felsefeyi ve insanı buluşturdu. “Rahatı Kaçan Ağaç”, “Telgrafhane” ve “Kolları Bağlı Odysseus” önemli eserlerindendir.

Kasım ayında yitirdiğimiz diğer değerli şairlerimiz arasında Nevzat Üstün, Nüzhet Erman, Nahit Ulvi Akgün, Celâl Sahir Erozan ve İlhan Demiraslan da bulunuyor.

Bir ayın takvim yapraklarına sığdırılmış ne çok hayat, ne çok anı, ne çok şiir…

Kimi aşkı anlattı, kimi memleketi. Kimi insanın yalnızlığını, kimi toplumun acılarını dile getirdi. Kimi İstanbul’u dinledi, kimi Anadolu’nun bozkırında dolaştı. Kimi özgürlüğü, kimi umudu, kimi insan sevgisini dizelerine taşıdı.
Onlar artık aramızda değiller. Ancak sözcükleri, dizeleri, kitapları ve düşünceleri yaşamaya devam ediyor.
Çünkü şairler yalnızca yaşadıkları dönemin insanları değildir. Onlar, gelecek kuşaklarla da konuşurlar. Bir şiir bazen yıllar sonra yazılmış gibi gelir insana. Bir dize, hiç tanımadığımız bir insanın yüreğine dokunur.

Kasım, bize yalnızca ayrılıkları ve kayıpları hatırlatmasın. Aynı zamanda okumayı, hatırlamayı, anlamayı ve edebiyatımızın değerlerine sahip çıkmayı da öğretsin.

Şairler ölür mü hiç?

Onlar, dizelerinde, kitaplarında ve okurlarının yüreğinde yaşamaya devam ederler.
Işıklar içinde uyusunlar.