GAZETECİLİK, BASIN, MEDYA… NELER OLUYOR? NE ZAMAN BU HALE GELDİ?

Bursa Vatan Medya Grubu Köşe Yazarı Hasan Mesut Ekmen’in Kaleminden

Gazetecilik…

Bir zamanlar bir milletin vicdanıydı.
Bir şehir karanlığa gömülmesin diye sabaha kadar yanan ışıktı.
Kalem namustu… Mürekkep şerefti… Manşet cesaretti…

Bugün ise insanın içini yakan bir soru var:

Ne oldu bize?
Bu meslek ne zaman bu kadar yalnızlaştı?
Ne zaman değersizleşti?
Ne zaman herkes “gazeteci” oldu da kimse gazeteciliğin yükünü taşımaz hale geldi?

Bir ilçede küçük bir gazete düşünün…

Kirasını zor ödeyen…
Matbaa borcu biriken…
Elektriği kesilmesin diye hesap yapan…

Ama sabah olduğunda yine sahaya çıkan bir muhabir var.
Yağmurda ıslanıyor…
Cenazede ağlıyor…
Afette çamura batıyor…

Akşam eve döndüğünde cebinde yol parası zor kalıyor.

Bu mudur gazeteciliğin kaderi?

Yerel Basın: Bir Şehrin Hafızası Siliniyor mu?

Yerel gazeteler bir şehrin hafızasıdır.
Bir ilçenin belleğidir.
Bir kentin vicdan kaydıdır.

Ama bugün o hafızalar siliniyor.

Reklamlar bazılarına akıyor, bazılarına kapılar kapalı.
Destek var ama herkese değil.
Güçlüye başka, bağımsıza başka muamele.

İmtiyaz sahipleri borç içinde.
Gazeteler çalışanına ödeme yapamadığı için mahcup.
Gazeteci emeğini alamadığı için kırgın.

Ve en acısı…
Kimse yüksek sesle konuşamıyor.

Çünkü ekonomik olarak zayıf bırakılan gazeteci, ayakta kalma mücadelesi verirken hakikati savunacak gücü de yitiriyor.

Bu bir tesadüf mü?
Yoksa sistemli bir çöküş mü?

Ulusal Medyada Farklı mı?

Hayır.

Orada da reyting, gerçeğin önüne geçmiş durumda.
Haber ile yorum birbirine karışmış.
Tarafsızlık kelimesi, süslü bir vitrinde unutulmuş.

Oysa gazeteci güçlüye yaslanmaz.
Gazeteci gerçeğe yaslanır.

Ama şimdi bakıyoruz:

Güce göre şekil alan başlıklar…
Rüzgâra göre dönen manşetler…
Vicdandan uzak ekranlar…

Gazetecilik susarsa, toplum sağırlaşır.
Gazetecilik eğilirse, hakikat ezilir.

Basın Kartı: Onurdan Sıradanlığa

Bir başka yara…

Basın kartı…

Bir zamanlar yılların emeğiyle alınırdı.
Sahada dirsek çürüterek…
Haber kovalamakla…
Gecesini gündüzüne katmakla…

Bugün ise gazetecilikle ilgisi olmayan, mesleğin ahlakını bilmeyen, sahaya hiç çıkmamış insanların “basın mensubu” sıfatı taşıdığı bir tablo ile karşı karşıyayız.

Bu sadece bir kartın değersizleşmesi değildir.
Bu, mesleğin onurunun aşınmasıdır.

Liyakatsizlik yayıldıkça güven azalır.
Güven azaldıkça basın kan kaybeder.
Basın kan kaybettikçe toplum gerçeği kaybeder.

Sahadaki Gazeteci: Görünmeyen Mücadele

Bayramda evine geç giden…
Çocuğunun doğum gününde habere koşan…
Annesinin cenazesinde bile fotoğraf çeken…

Ama ay sonunda geçim derdi yaşayan bir gazeteciyi düşünün.

Bu dram değil de nedir?

Gazetecilik sadece haber yazmak değildir.
Gazetecilik bedel ödemektir.
Gazetecilik bazen yalnız kalmaktır.
Gazetecilik bazen susmamak için suskunlukla savaşmaktır.

Çöküş mü, Uyanış mı?

Bugün medya freni patlamış bir kamyon gibi yokuş aşağı gidiyor.
Kimse frene basmıyor.
Kimse “dur” demiyor.

Çünkü herkes kendi küçük alanını koruma telaşında.

Ama içimizde yanan soru hâlâ aynı:

Bu meslek bu kadar mı sahipsiz?
Bu kalem bu kadar mı ucuz?
Bu emek bu kadar mı değersiz?

Eğer yerel basın çökerse, ilçelerin sesi kesilir.
Eğer gazeteci susarsa, haksızlık büyür.
Eğer basın kartı sıradanlaşırsa, meslek kimliğini kaybeder.

Gazetecilik bir meslekten öte, bir vicdan nöbetidir.
Ve o nöbeti tutanlar bugün yorgun…

Ama hâlâ kalemini satmayanlar var.
Hâlâ “Doğruyu yazmak bedel ister” diyenler var.
Hâlâ gecenin bir yarısı habere koşan, emeğinin karşılığını alamasa da vazgeçmeyenler var.

Belki ekonomik olarak zor bir dönemden geçiyoruz.
Belki emeğin karşılığı verilmiyor.
Belki adalet terazisi şaşmış durumda.

Ama unutmayalım:

Basın düşerse, hakikat düşer.
Hakikat düşerse, toplum karanlığa gömülür.

O yüzden bu çığlık bir isyan değil;
Bir uyanış çağrısıdır.

Gazetecilik yeniden itibar kazanmalıdır.
Basın kartı yeniden onur sembolü olmalıdır.
Emeğe yeniden değer verilmelidir.
Yerel basın yeniden ayağa kaldırılmalıdır.

Çünkü gazetecilik ölürse,
Bir millet gerçeğini kaybeder.

Ve biz…

Gerçeği kaybedecek kadar zengin değiliz.