Ateşin dili yoktu, Ama nefretin sesiyle konuştu o gün. Bir otel yandı, İçinde türkü, şiir, Ve insan… Gökyüzü suskun değildi, Duman duman haykırdı adlarını: Metin’di, Behçet’ti, Asım’dı, Hasret’ti… Alevler aldı Ama yok edemedi Küllerinden doğan sözü. Karanlık bir kalabalık Yaktı kitapları, Yaktı canları. Ama yanmadı İnandıkları… O günden sonra Gülüşlerimiz...