“Bir Ömrün Sonu Böyle Olmamalı”

Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Sevgi Yıldız’ın kaleminden;

Bir toplum, yaşlısına nasıl davrandığıyla ölçülür.
Çünkü yaşlılar, sadece kırışmış yüzlerden ibaret değildir;
onlar bir ömrün yükünü sırtlamış, hayatı sıfırdan kurmuş, çocuk büyütmüş, emek vermiş insanlardır.

Ama bugün ne görüyoruz?
“Güvende” diye emanet edilen huzurevlerinde yakılan skandallar…
Şiddet, aç bırakma, bağırma, aşağılama…
Son günlerini huzur içinde geçirmesi gereken insanlar, korku içinde yaşıyor.

Bir anne düşünün…
Gece uykusuz kalmış, evladına ateş düşmesin diye sabaha kadar başında beklemiş.
Bir baba düşünün…
Ömrünü çalışarak geçirmiş, çocuğuna bir gelecek kurmak için belini bükmüş.
Ve şimdi…
O çocuk büyümüş, güçlenmiş ama vicdanını geride bırakmış.
“Ben bakamam” deyip, anne-babasını bir kapının önüne bırakmış.

Elbette herkes bakamayabilir.
Elbette huzurevi bazen bir zorunluluktur.
Ama mesele bırakmak değil, terk etmektir.
Arayıp sormamak, ilgilenmemek, kontrol etmemek, unutmaktır asıl acı olan.

Ve asıl korkunç olan şu:
Bazı kurumlarda yaşlılar insan değil, yük gibi görülüyor.
Bir bardak suyu çok görenler,
bir tabak yemeği lütuf sayanlar,
bir tebessümü esirgeyenler var.

Denetim yoksa zulüm olur.
Vicdan yoksa merhamet kalmaz.
İnsanlık yoksa kurumun tabelası hiçbir anlam taşımaz.

Bugün bu haberleri okurken üzülüyoruz.
Ama yarın o yatakta yatan biz olabiliriz.
Bugün sırtını dönen evlat,
yarın kendi evladından aynı muameleyi görebilir.

Çünkü hayat adildir…
Geç gelir ama unutmaz.

Yaşlılarımız yük değil, emanettir.
Onlar bize geçmişimizi anlatır,
biz onlara geleceğimizi borçluyuz.

Bir toplum yaşlısına bakmıyorsa,
o toplum geleceğini de kaybediyordur.

Artık susmamalıyız.
Görmezden gelmemeliyiz.
“Beni ilgilendirmez” dememeliyiz.
Çünkü bugün onların sesi kısılırsa,
yarın bizimkini duyan olmaz.

Bir ömrün sonu böyle olmamalı.
Korkuyla, şiddetle, yalnızlıkla bitmemeli.
Bir ömür, şefkatle uğurlanmalı.