*BİR DEMET KASIMPATI, BİR DAMLA GÖZYAŞI*

Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı gazeteci Fatma Düz makalesinde;

Kasım gelince önce havada bir koku değişir. Toprak ıslanır, yapraklar sararır, sabahlar gri bir şalın altına saklanır. Sonra bir bahçenin köşesinde, soğuğa inat, kasımpatıları açar.

Ben onları çocukken toplardım.

Elim üşürdü, parmak uçlarım morarırdı ama bırakmazdım. Sapları sert, kokusu buruk, yaprakları buz gibiydi. Yine de onlar, o kasvetli ayın en inatçı, en vefalı çiçekleriydi. Her birini seçerken sanki bir dua okurdum: Bu sarı olsun, bu beyaz olsun, hiçbiri solmasın.

Sonra sıraya girerdik. Rüzgâr bile saygıyla susardı. Saat 09.05’te sirenler uzun uzun çalarken ben ellerimdeki çiçekleri göğsüme bastırırdım. Küçücük bir kalbin taşıyabileceğinden fazlasını taşırdım o an. Neden ağladığımı bilmezdim; yalnızca bu sessizliğin sıradan bir sessizlik olmadığını bilirdim.

Yıllar geçti. Çocuk büyüdü, eller nasırlandı, saçlara ak düştü. Ama bugün hâlâ bir kasımpatı görsem, durur ve o sabaha dönerim.

Çünkü 1938’de saat 09.05’te yalnızca bir lider gözlerini yummadı. Bir millet, tarihinin en derin sessizliğine büründü.

Mustafa Kemal Atatürk’ün aramızdan ayrılışı, hafızamızda kapanmayan bir sayfadır. Ama tarih bize şunu defalarca gösterdi: Büyük liderlerin ömrü bedenleriyle sınırlı kalmaz. Onları ölümsüz kılan; eserleri, fikirleri ve milletine armağan ettiği bağımsızlık bilincidir.

Atatürk, yokluğun içinden bir milletin yeniden ayağa kalkabileceğini gösterdi. İşgal altındaki bir vatanın kaderini değiştirdi. Bir milletin geleceğini tayin hakkının hiçbir güce devredilemeyeceğini öğretti. Onun mücadelesi yalnızca askerî bir zafer değildi; bir milletin yeniden kendine inanması, kimliğini hatırlaması ve geleceğini kendi iradesiyle kurmasıydı.

Peki onu anlamak ne demektir?

Yalnızca belirli günlerde anmak değildir. Cumhuriyet’in kıymetini bilmek, bilimi rehber edinmek, eğitime sahip çıkmak, kadının toplumdaki yerini güçlendirmek ve bağımsızlığın bedelini asla unutmamaktır.

Çünkü Cumhuriyet, geçmişten kalan bir hatıra değil, gelecek nesillere taşımamız gereken bir emanettir. Bu emanete sözle değil; çalışarak, üreterek, adaleti savunarak ve ortak değerlerimizi koruyarak sahip çıkılır.

Bir milletin büyüklüğü, yalnızca kazandığı zaferlerle ölçülmez. O zaferlerden aldığı güçle yarınını nasıl kurduğuyla ölçülür.

Bu yüzden 10 Kasım yalnızca bir matem günü değildir. Bir muhasebe günüdür. Kendimize, ülkemize ve çocuklarımıza karşı sorumluluklarımızı yeniden hatırladığımız gündür.

Yıllar geçti. Atatürk’ün tarihimizdeki yeri küçülmedi; bıraktığı mirasın değeri her geçen gün daha da görünür oldu.

Çünkü bazı isimler tarihe yazılır, bazıları ise bir milletin kaderine…

Saygı, minnet ve özlemle…