17 NİSAN: AYDINLANMANIN YAKILAN IŞIĞI

Bursa Vatan Medya Gurubu köşe yazarı Zeki Baştürk makalesinde;

17 Nisan… Sıradan bir tarih değildir. Bu toprakların karanlığa karşı yaktığı en güçlü meşalelerden birinin, Köy Enstitüleri’nin doğum günüdür. Bu nedenle yalnızca bir kuruluş yıl dönümü değil; bir aydınlanma atılımımın, bir eğitim devriminin bayramıdır.

Köy Enstitüleri, genç Türkiye Cumhuriyeti’nin en büyük sorunlarından birine çözüm arayışıyla doğdu: Bilgisizlik ve karanlık. Nüfusun büyük çoğunluğunun köylerde yaşadığı, okuma yazma oranının son derece düşük olduğu bir ülkede, eğitim yalnızca kentlerin ayrıcalığı olmaktan çıkarılmalıydı. Bu düşüncenin öncüleri olan Hasan Âli Yücel ve İsmail Hakkı Tonguç, eğitim ile üretimi birleştiren, insanı sadece bilen değil aynı zamanda üreten bir varlık olarak yetiştiren özgün bir model ortaya koydular.

Köy Enstitüleri’nin kuruluş felsefesi yalındı ama devrimciydi: “İş içinde, iş için, iş aracılığıyla eğitim.” Öğrenciler yalnızca kitaplardan öğrenmiyor; tarlada çalışıyor, derslik, yemekhane, yatakhanelerini kendileri  yapıyor, sanatla uğraşıyor, müzik yapıyor, tartışıyor ve sorguluyordu. Eğitim, yaşamın  ta kendisi olmuştu.

Bu okullarda yetişen çocuklar, yalnızca öğretmen değil; aynı zamanda birer aydın, birer öncü olarak köylerine dönüyorlardı. Bu aydınlanma kuşağı, yalnızca köylerde eğitim vermekle kalmadı; kalemleriyle de Anadolu’nun sesini duyurdu. Mahmut Makal, köy gerçekliğini yalın ve çarpıcı bir dille anlattığı yapılarıyla  bir döneme damga vurdu. Fakir Baykurt, emekçi insanın mücadelesini yazılımızın merkezine taşıdı. Talip Apaydın ve Mehmet Başaran, köy yaşamını, insanın doğayla ve toplumla ilişkisini derinlikli bir biçimde işledi. Pakize Türkoğlu ise bu kurumların ruhunu ve tanıklığını gelecek kuşaklara aktardı. Osman Şahin de Anadolu insanını ve doğasını anlatan güçlü öyküleriyle bu geleneğin izini sürdü.

Bu aydınlanma mirası, yalnızca belli kişilerle sınırlı kalmadı; Anadolu’nun farklı köşelerinde yeni kalemler, yeni sesler doğurdu. Bursa’dan yetişen Nadir Gezer ve Lemanser Sükan gibi eğitimci yazarlar  da bu damarın izini taşıyan, halktan beslenen ve toplumsal duyarlılığı kalemlerine yansıtan önemli örnekler arasında yer aldı. Onların yazdıkları da, Köy Enstitüleri’nin açtığı yolun ne denli kalıcı ve geniş etkili olduğunu gösterir.

Enstitülerdeki eğitim uygulamaları, ezbere dayalı sistemin tam karşısında duruyordu. Bir yandan matematik, edebiyat, tarih öğrenen öğrenciler; diğer yandan tarım tekniklerini, marangozluğu, demirciliği öğreniyordu. Kendi okullarını kendileri kuruyor, kendi üretimlerini yapıyorlardı. Böylece hem özgüven kazanıyor hem de üretimin değerini kavrıyorlardı. Sanat ise bu eğitimin ayrılmaz bir parçasıydı; mandolin sesleri eşliğinde söylenen  halk türküleri , oynanan halk oyunları, yazılan ve okunan  şiirler, bu kurumların ruhunu besliyordu.

Bu okullardan yetişen gençler, yalnızca bilgi taşıyan bireyler değildi. Onlar, köylerine döndüklerinde birer değişim öncüsü oldular. Okuma yazma öğrettiler, çağdaş  tarım yöntemlerini anlattılar, halkı bilinçlendirdiler. Bir anlamda Anadolu’nun en ücra köşelerinde bir aydınlanma eylemi  başlattılar. Karanlığa karşı yakılan bu ışık, kısa sürede geniş bir coğrafyaya yayıldı.

Ancak her aydınlanma atılımı gibi, bu da dirençle karşılaştı. Köy Enstitüleri’nin özgür düşünceyi özendiren yapısı, sorgulayan bireyler yetiştirmesi ve eşitlikçi yaklaşımı kimi  çevreleri rahatsız etti. Zamanla bu kurumlar hedef hâline getirildi ve 1950’li yıllarda kapatıldı.

Kapanış, yalnızca okulların kapısına vurulan bir kilit değildi; aynı zamanda bir eğitim felsefesinin, bir toplumsal dönüşüm umudunun kesintiye uğramasıydı. Enstitülerin kapatılmasının ardından, köy ile kent arasındaki eğitim uçurumu yeniden derinleşti. Üreten, sorgulayan, çok yönlü bireyler yetiştirme hedefi yerini daha dar kalıplara bıraktı.

Bugün geriye dönüp baktığımızda, Köy Enstitüleri’nin yalnızca bir eğitim modeli olmadığını daha iyi anlıyoruz. O, bir toplumun kendi kaderini değiştirme iradesiydi. Bilginin, emeğin ve sanatın birleştiği bir aydınlanma projesiydi.

17 Nisan bu yüzden bir anma günü değil, bir anımsama ve yeniden düşünme günüdür. 17 Nisan , bir eğitim bayramıdır. Bayramlar, nasıl coşkuyla kutlanıyorsa bu gün de aynı coşkuyla kutlanmalıdır. Ulusal bir bayram günüdür bu gün. Bilgisizliğin, karanlığın yenildiği bir gündür.

Eğitim nasıl olmalı? İnsan nasıl yetiştirilmeli? Bir ülkenin geleceği hangi temeller üzerine kurulmalı? Bu soruların  yanıtı, o aydınlanma kuşağının hem toprağa hem söze bıraktığı izlerde saklıdır. Çünkü onlar yalnızca köyleri değil, Türkiye’nin düşünce dünyasını da aydınlattılar.

Sonsuzluğa göçenleri özlem ve saygıyla anıyor, ayakta kalanlara sağlıklı yaşamlar diliyorum.  Eğitim bayramımız kutlu olsun.