Bir El, Bir Yürek

Bulgaristan Türkleri Kültür ve Hizmet Derneği Genel Başkanı Ulutürk’ten anlam, dayanışma ve insan olmanın özüne dair bir değerlendirme

Bazen insanın kalabalıklara değil, tek bir insana ihtiyacı olur. Tutunacak bir el, kendisini gerçekten anlayacak bir yürek… Hayatın gürültüsü içinde çoğu zaman bunun farkına varamayız. Mesajlar gelir, bildirimler düşer, sohbetler edilir, kahkahalar atılır. Ama insanın içindeki o sessiz boşluk, kalabalıkla değil; ancak samimiyetle dolar.

İnsan anlaşılmak ister. Anlatmak için değil, uzun uzun açıklamak için değil… Sadece anlaşılmak için. Cümle kurmadan, kelimelere sığınmadan; bakıştan, sesten, suskunluktan bile anlaşılmak ister. Çünkü gerçek bağ, konuşmanın çok ötesinde; hissetmekle, sezmekle ve yüreğe dokunmakla kurulur.

Zor zamanlarda bunun kıymeti daha da belirginleşir. Hayat yorunca, omuzlar ağırlaşınca, içimizdeki yük büyüyünce; nasihat veren kalabalıkları değil, yanımızda sessizce duracak birini ararız. Elimizi tutacak, “buradayım” diyecek birini… Bazen tek bir cümleye bile gerek kalmadan insanı yeniden ayağa kaldıran şey, o varlıktır.

Modern dünyada ilişkiler hızlandı; ama derinlik kayboldu. Bağlar yüzeyselleşti, temaslar geçici hâle geldi. İnsanlar birbirini tanımadan tüketiyor, sohbetler derinleşmeden bitiyor, duygular olgunlaşmadan vazgeçiliyor. Oysa insan ruhu hızlı tüketilen bir nesne değildir. Ruh; zaman ister, emek ister, sabır ister. Ve her şeyden önce anlayış ister.

Anlaşılmak, insanın kendini güvende hissetmesidir. Yargılanmadan konuşabilmek, eksikleriyle kabul edilmek, kusurlarıyla sevilmek… İnsanın asıl ihtiyacı tam olarak budur. Çünkü insan, en çok kendisi olabildiği yerde huzur bulur.

Belki de bu yüzden hayatın en kıymetli hazinesi, kalabalık dostluklar değil; az ama derin bağlardır. Herkesin elini tutmak mümkün değildir. Ancak doğru zamanda tutulan tek bir el, insanın bütün dünyasını değiştirebilir.

Ve bazen gerçekten, bir insan yeter.
Bir el…
Bir yürek…
Bir anlayış.