Aşk Biter mi, Yoksa Şekil mi Değiştirir?

Fatma Elalmış
Bursa Vatan Medya Grubu – Köşe Yazısı

Evliliğe adım atan gençlerin çoğu, aşkı zamana karşı yenilmez sanır. Sanki kalpte bir kez yanan ateş, kendiliğinden ve sonsuza dek aynı hararetle yanacakmış gibi… Oysa zaman, hiçbir duyguyla pazarlık yapmaz. Aşk da bundan muaf değildir.

İlk günlerin coşkusu; yüksek kahkahalar, sabırsız dokunuşlar, her şeyi affeden bakışlar… Hayatın gündelik ağırlığı altında yavaş yavaş sessizleşir. Çoğu insan bu sessizliği bir kayıp sanır. “Aşk bitti” der ve orada durur. Oysa bu bir bitiş değil, bir dönüşümdür.

Aşk, başlangıçta insanı kendinden taşıran bir hâlidir. Göz görmez, akıl susar, kusurlar silinir. Ancak evlilik yalnızca bir duygu birlikteliği değildir; hayatın kendisinin paylaşımıdır. Borçlar, yorgunluklar, hastalıklar, hayal kırıklıkları ve birbirine benzeyen günler… Aşk, bu yükleri tek başına taşıyacak kadar güçlü değildir. Zaten ondan beklenen de bu değildir.

Aşk kapıyı açar.
Ama içeride kalmayı sağlayan başka erdemlerdir.

Zamanla aşk, yerini daha sessiz ama çok daha sağlam değerlere bırakır.

Anlayış…
Bazen susmayı bilmektir. Haklı olma ihtiyacından vazgeçebilmektir.

Hoşgörü…
Karşındakini değiştirmeye çalışmak yerine, onunla birlikte değişmeyi göze almaktır.

Yardımlaşma…
Sadece iyi günlerde değil, kimsenin görmek istemediği hâllerde de omuz verebilmektir.

Saygı…
Tüm bunların zeminidir. Öfkeliyken bile incitmemeyi seçebilmektir.

Birliktelikleri ayakta tutan şey, büyük aşk cümleleri ya da gösterişli jestler değildir. Asıl güç, küçük ama sürekli davranışlarda saklıdır. Yorulduğunda dinlendirmek, kırıldığında onarmak, sessizlikte bile yanında kalabilmek…

Bunlar alkış almaz. Manşet olmaz.
Ama bir evliliğin gerçek omurgasını oluşturur.

İnsan bunu çoğu zaman geç fark eder:
Aşkın gürültüsü azalırken, emeğin sesi duyulmaya başlar.

Evlilik, aşkın bittiği yer değildir.
Aşkın olgunlaştığı yerdir.

Elbette bu olgunluk kendiliğinden gelmez. Bilinç ister, sabır ister, emek ister. “Seni seviyorum” demekten çok, “yanındayım” diyebilmeyi gerektirir. Çünkü aşk, gelip geçen bir misafir olabilir; ama anlayış, saygı ve emek evin kendisidir.

Belki de asıl yanılgı tam da buradadır:
İnsanlar aşkı evliliğin temeli sanır.
Oysa aşk, temeli atmaya yarayan ilk heyecandır.

Evi ayakta tutan ise her gün yeniden yapılan küçük onarımlardır.
Ve bir evlilik, bu onarımlar ne kadar özenle yapılıyorsa, o kadar uzun ömürlüdür.